Ci sono luoghi che non si trovano sulle copertine patinate, ma che ti entrano nel cuore e non lo lasciano più. Skoutari è uno di questi. Un piccolo villaggio sulla costa del Peloponneso, circondato da colline verdeggianti e uliveti che profumano di sole, dove il tempo sembra scorrere con un ritmo diverso – più lento, più gentile.

Sto scrivendo queste righe seduta nel giardino fiorito della casa che mi ospita, tra gerani, lavanda e rosmarino, tanti fiori colorati di cui non conosco neppure il nome e poi basilico, fichi e il frinire delle cicale. È un piccolo paradiso privato, curato con amore, dove ogni sera si accende un silenzio speciale. Quel silenzio che ti permette di guardare le stelle e sentire davvero il peso leggero del tempo che passa.

E intorno? Colline morbide e selvatiche punteggiate di ulivi secolari, strade che si perdono nel verde, e poi, all’improvviso, il mare. Calmo, trasparente, tiepido. Un’acqua così limpida che puoi vedere la tua ombra nuotare insieme a te.

Le spiagge sono libere e tranquille, perfette per chi cerca un angolo tutto per sé. Nessun lettino numerato, nessuna prenotazione online: solo tu, un asciugamano, un libro (forse) e un tuffo in acque che non smettono mai di stupire.

E il bello? A luglio trovi ancora angoli deserti, come se il mondo intero avesse dimenticato questo posto. Per fortuna.

Prezzi che non fanno male

Anche il portafoglio ringrazia. Qui puoi mangiare pesce fresco sulla spiaggia, con contorni dell’orto e vino bianco locale, spendendo meno che per una pizza in città e poi i gestori ti parlano come se ti conoscessero da sempre e forse è questo il bello: non sei un cliente, sei un ospite anche perchè ti ricordano che “italiano e greco: una faccia una razza“.

Anche dormire è semplice e piacevole. Stanze luminose, terrazze sul mare, lenzuola stese al sole. Prezzi più che ragionevoli. Gente gentile. Gesti veri.

La Grecia che ti sorride

Non so se è merito del sole, della lingua musicale o del ritmo delle giornate, ma qui le persone ti sorridono davvero. Ti offrono frutta appena colta, ti spiegano la strada con entusiasmo, ti raccontano di quando questo paese aveva solo barche e muli.

E ti chiedono, con sincerità: «Tornerai?». E tu rispondi: Sì tornerò

E in Italia?
Ecco, forse è questo il pensiero che mi ha accompagnata negli ultimi giorni: in Italia, posti così, non ce ne sono più.
Le spiagge libere sono scomparse, la semplicità è diventata lusso, la gentilezza si paga a parte. Non è nostalgia, è constatazione.
Ma per fortuna Skoutari esiste ancora, e ti ricorda che un altro modo di vivere l’estate – e la vita – è possibile.
Biancastella

Skoutari: the sea, the olive trees, and simple happiness

There are places that don’t appear on glossy magazine covers, but that touch your heart and never leave. Skoutari is one of them. A small village on the Peloponnese coast, surrounded by verdant hills and sun-scented olive groves, where time seems to flow at a different pace—slower, gentler.

I am writing these lines sitting in the flower-filled garden of the house where I am staying, surrounded by geraniums, lavender and rosemary, lots of colourful flowers whose names I don’t even know, and then basil, figs and the chirping of cicadas. It is a small private paradise, lovingly tended, where every evening a special silence descends. That silence that allows you to look at the stars and truly feel the light weight of passing time.

And around it? Soft, wild hills dotted with centuries-old olive trees, roads that disappear into the greenery, and then, suddenly, the sea. Calm, transparent, warm. Water so clear that you can see your shadow swimming with you.

The beaches are free and quiet, perfect for those looking for a corner all to themselves. No numbered sunbeds, no online reservations: just you, a towel, a book (perhaps) and a dip in waters that never cease to amaze.

And the best part? In July, you can still find deserted corners, as if the whole world had forgotten this place. Fortunately.

Your wallet will thank you too. Here you can eat fresh fish on the beach, with side dishes from the garden and local white wine, spending less than you would on a pizza in town, and the managers talk to you as if they’ve known you forever, and perhaps that’s the beauty of it: you’re not a customer, you’re a guest, because they remind you that “Italians and Greeks are one and the same”.

Even sleeping is simple and pleasant. Bright rooms, terraces overlooking the sea, sheets hung out to dry in the sun. More than reasonable prices. Kind people. Genuine gestures.

Greece smiles at you

I don’t know if it’s because of the sun, the musical language or the rhythm of the days, but here people really smile at you. They offer you freshly picked fruit, enthusiastically explain the way to you, tell you about when this country had only boats and mules.

And they ask you, sincerely: “Will you come back?”. And you answer: Yes, I’ll come back.

Translated with DeepL.com

Σκουτάρι: η θάλασσα, οι ελιές και η απλή ευτυχία

Υπάρχουν μέρη που δεν βρίσκονται στα γυαλιστερά εξώφυλλα, αλλά που μπαίνουν στην καρδιά σου και δεν φεύγουν ποτέ. Το Σκουτάρι είναι ένα από αυτά. Ένα μικρό χωριό στην ακτή της Πελοποννήσου, περιτριγυρισμένο από καταπράσινους λόφους και ελαιώνες που μυρίζουν ήλιο, όπου ο χρόνος φαίνεται να κυλά με διαφορετικό ρυθμό – πιο αργά, πιο απαλά.

Γράφω αυτές τις γραμμές καθισμένη στον ανθισμένο κήπο του σπιτιού που με φιλοξενεί, ανάμεσα σε γεράνια, λεβάντα και δεντρολίβανο, πολλά πολύχρωμα λουλούδια που δεν ξέρω καν το όνομά τους και μετά βασιλικό, σύκα και το τραγούδι των τζιτζικιών. Είναι ένας μικρός ιδιωτικός παράδεισος, φροντισμένος με αγάπη, όπου κάθε βράδυ επικρατεί μια ιδιαίτερη σιωπή. Αυτή η σιωπή που σου επιτρέπει να κοιτάς τα αστέρια και να νιώθεις πραγματικά το ελαφρύ βάρος του χρόνου που περνάει.

Και γύρω; Απαλοί και άγριοι λόφοι διάσπαρτοι με αιωνόβιες ελιές, δρόμοι που χάνονται στο πράσινο και, ξαφνικά, η θάλασσα. Ήρεμη, διαφανής, ζεστή. Νερά τόσο καθαρά που μπορείς να δεις τη σκιά σου να κολυμπά μαζί σου.

Οι παραλίες είναι ελεύθερες και ήσυχες, ιδανικές για όσους αναζητούν ένα γωνιάκι μόνο για τον εαυτό τους. Χωρίς αριθμημένες ξαπλώστρες, χωρίς online κρατήσεις: μόνο εσύ, μια πετσέτα, ένα βιβλίο (ίσως) και μια βουτιά σε νερά που δεν σταματούν ποτέ να σε εκπλήσσουν.

Και το καλύτερο; Τον Ιούλιο μπορείς ακόμα να βρεις ερημικές γωνιές, σαν ολόκληρος ο κόσμος να έχει ξεχάσει αυτό το μέρος. Ευτυχώς.

Και το πορτοφόλι σας ευχαριστεί. Εδώ μπορείτε να φάτε φρέσκο ψάρι στην παραλία, με συνοδευτικά από τον κήπο και τοπικό λευκό κρασί, ξοδεύοντας λιγότερα από ό,τι για μια πίτσα στην πόλη, και οι ιδιοκτήτες σας μιλάνε σαν να σας γνωρίζουν από πάντα, και ίσως αυτό είναι το ωραίο: δεν είστε πελάτης, είστε φιλοξενούμενος, γιατί σας θυμίζουν ότι «Ιταλοί και Έλληνες: ένα πρόσωπο, μια φυλή».

Ακόμα και το ύπνο είναι απλό και ευχάριστο. Φωτεινά δωμάτια, βεράντες με θέα στη θάλασσα, σεντόνια απλωμένα στον ήλιο. Τιμές περισσότερο από λογικές. Ευγενικοί άνθρωποι. Αληθινές χειρονομίες.

Η Ελλάδα που σου χαμογελά

Δεν ξέρω αν φταίει ο ήλιος, η μελωδική γλώσσα ή ο ρυθμός της καθημερινότητας, αλλά εδώ οι άνθρωποι σου χαμογελάνε πραγματικά. Σου προσφέρουν φρέσκα φρούτα, σου εξηγούν με ενθουσιασμό το δρόμο, σου λένε για την εποχή που αυτή η χώρα είχε μόνο βάρκες και μουλάρια.

Και σε ρωτούν, με ειλικρίνεια: «Θα ξανάρθεις;». Και εσύ απαντάς: Ναι, θα ξανάρθω.

Translated with DeepL.com